در سال‌های اخیر، عبارت «مسئولیت اجتماعی شرکت‌ها» یا Corporate Social Responsibility (CSR) به یکی از مفاهیم پرکاربرد در ادبیات کسب‌وکار، توسعه پایدار و حکمرانی تبدیل شده است. شرکت‌ها از ساخت مدرسه و حمایت از خیریه‌ها گرفته تا کاهش مصرف انرژی، بهبود شرایط کارکنان و سرمایه‌گذاری در پروژه‌های اجتماعی، اقدامات مختلفی را ذیل عنوان مسئولیت اجتماعی معرفی می‌کنند.

این روزها ممکن است یک مسئله اجتماعی در چند ساعت هزاران بار دیده، لایک و بازنشر شود. یک هشتگ فراگیر شود، کاربران تجربه شخصی خود را منتشر کنند، صفحه‌ای برای یک مطالبه اجتماعی شکل بگیرد یا افراد در واکنش به یک اتفاق، تصویر و پیام مشترکی را در صفحات خود منتشر کنند.

جوانان از فعالیت اجتماعی فاصله گرفته‌اند یا فقط دیگر نمی‌خواهند «عضو» باشند؟

اگر از مدیران انجمن‌ها و سازمان‌های مردم‌نهاد بپرسیم مهم‌ترین چالش آنها در جذب نسل جدید چیست، احتمالاً یکی از پاسخ‌ها «کاهش مشارکت جوانان» خواهد بود. اما آیا واقعاً جوانان امروز کمتر از گذشته دغدغه مسائل اجتماعی دارند؟

محمدصالح نقره کار

جامعه ایرانیِ پساجنگ، جامعه‌ای امیدوار، پویا و تحول‌خواه است. برای ساختن ایرانی قوی، به نهادهای مدنی قوی، مستقل، مسئولیت‌پذیر و پرانگیزه نیاز داریم.

وقتی از مسئولیت اجتماعی حرف می‌زنیم، یکی از اولین تصویرهایی که به ذهن می‌آید «کمک کردن» است؛ فردی که برای تأمین هزینه درمان بیماری قدم پیش می‌گذارد، هزینه تحصیل کودکی را می‌پردازد، برای خانواده‌ای بسته معیشتی تهیه می‌کند یا بخشی از درآمد خود را به یک مؤسسه خیریه می‌بخشد.

تشکل‌های اجتماعی یکی از پایه‌های شکل‌گیری جامعه مدنی هستند؛ اما تشکل اجتماعی دقیقاً چیست و چه نقشی در زندگی جامعه دارد؟ چرا افراد برای پیگیری یک مسئله یا هدف مشترک، به سازمان‌یابی و همکاری نیاز دارند؟

آیا برای کمک به دیگران حتماً باید پول داشته باشیم؟

پاسخ پژوهش‌های علمی به این پرسش، «خیر» است.